Until the Birds Return

Filmrecensie | ‘Until the Birds Return’ (En Attendant Les Hirondelles)| Filmhuis film

Toen ik een aantal weken geleden werd benaderd met de vraag of ik een filmhuis film wou bekijken voordat deze in première ging, kon ik daar natuurlijk geen nee tegen zeggen. Het gaat om de film ‘Until the Birds Return’, welke vanaf vandaag in geselecteerde bioscopen te zien zal zijn. Benieuwd wat ik van deze film vond en of ik het een aanrader vond?

• Filmrecensie •

‘Until the Birds Return’

Algemeen:

Until the Birds Return (En Attendant Les Hirondelles), is een Frans/Arabische drama filmhuis film, welke geregisseerd door Karim Moussaoui.

In deze film worden drie losse verhalen verteld, waarin thema’s als geld, traditie en de persoonlijke gevolgen van oorlog voorbij komen.

  • Speelduur: 1 uur en 48 minuten.
  • Cijfer IMDb: 6,0.

Het verhaal:

In Until the Birds Return worden drie losse verhalen verteld, welke elkaar op een estafette manier aflossen.

Until the birds returnDe film begint met het vertellen van het verhaal van een rijke vastgoedmakelaar genaamd Mourad (gespeeld door Mohammed Djouhri). Hij bevindt zich midden in een grote zakendeal, waarbij hij een ziekenhuispand wil kopen. Ondertussen zien we ook hoe zijn privé leven eruit ziet. Zo zien we bijvoorbeeld dat hij probeert zijn zoon – uit zijn eerste huwelijk – over te halen om niet te stoppen met zijn studie geneeskunde.

Wanneer Mourad getuige is van een heftige mishandeling, verstopt hij zich en blijkt later dat hij geen hulp heeft geboden en ook geen politie heeft gebeld. Gedurende het verhaal is te zien dat Mourad het moeilijk heeft met zijn handelen in die situatie. Tot slot zien we hoe zijn huidige huwelijk eruit ziet, met zijn nieuwe jongere vrouw. Zij is tevergeefs op zoek naar een baan en kan merkbaar niet aarden in Algerije.

Until the birds returnVervolgens maken we kennis met de chauffeur van Mourad, genaamd Djalil (gespeeld door Mehdi Ramdani). We gaan mee op reis met Djalil wanneer hij een buurman en o.a. zijn dochter Aïcha (gespeeld door   Hania Amar) naar de stad Briska vervoerd, waar zij zal trouwen. Wanneer de buurman en zijn vrouw voedselvergiftiging oplopen van het eten bij een wegrestaurant, moeten Djalil en Aïcha overnachten in een hotel. Daar komen we erachter dat deze twee jonge mensen helemaal geen vreemden van elkaar zijn.

Until the birds returnEn tot slot maken we kennis met Dahman (gespeeld door Hassan Kachach), een neuroloog welke al een aantal maanden met smart wacht op promotie. Wanneer Dahman te horen krijgt dat er roddels over hem worden verspreid door een onbekende vrouw, besluit hij haar op te zoeken en verhaal te halen. Het blijkt dat de twee tegelijkertijd gevangen genomen waren tijdens de burgeroorlog in de jaren ’90. De vrouw verteld over haar groepsverkrachtingen en hoe zij daardoor zwanger is geworden. Vervolgens stelt de dame in kwestie wel een hele gevoelige vraag aan Dahman.

De acteurs:

Persoonlijk zaten er voor mij alleen onbekende acteurs in deze film, waardoor ik wat dat betreft geheel neutraal naar de film kon kijken. Ik moet zeggen dat ondanks het feit dat ik de taal van de film niet begreep, ik het acteerwerk wel goed vond overkomen. En af en toe vergat dat ik naar een film zat te kijken en niet een documentaire. En dat bedoel ik op positieve. Blijkbaar kwam het acteerwerk zo natuurlijk op mij over, dat ik soms vergat dat het om acteurs ging.

Kritiekpunten:

Wat betreft Until the Birds Return heb ik echter wel een aantal serieuze kritiekpunten, waar ik mij tijdens het bekijken van de film best aan gestoord heb. Namelijk:

  • Mijn grootste kritiekpunt is dat de drie losse verhalen nergens in de film samenkomen. Behalve een kort moment aan het einde van de film daargelaten. En dit gaf mij als kijker een ontevreden gevoel. Met name omdat alle drie de verhalen nergens werden afgerond.  Ik werd als kijker midden in een verhaal gegooid en op het moment dat het interessant begon te worden, begon weer een nieuw verhaal. Persoonlijk vond ik dat erg jammer en had ik dat liever anders gezien.
  • Doordat ik als kijker midden in de verhalen van de personages terecht kwam en deze vervolgens nergens werden afgerond, merkte ik dat ik met geen enkel personages echt binding had gekregen.
  • Wat ik ook vrij storend vond was dat ik op bepaalde momenten maar met moeite achter de namen van de personages kon komen. Hierdoor merkte ik hoe prettig ik het als kijker vind, om te weten hoe personages heten. Het creëert duidelijkheid en kan voor een kijker een begin zijn tot het krijgen van binding met een bepaald personages.
  • Tot slot vond ik persoonlijk het eerste verhaal een droog en saai verhaal. Wellicht omdat ik mij niet echt kon identificeren met dit personage. Tevens vond ik dit het meest onduidelijke verhaal, van alle drie de verhalen. Er werd gewoon simpelweg te weinig uitgelegd over bijvoorbeeld zijn achtergrond. En er werd van mij als kijker verwacht dat ik dat allemaal wel prima vond.

Positieve punten:

  • Wat ik leuk vond aan de film waren de normale mensen die hun alledaagse levens leiden.
  • Het leuke aan de drie verhalen was dat ze vanuit verschillende hoeken het leven in Algerije weergeven. Door gebruik te maken van de drie verhalen heeft Moussaoui de diversiteit van het Algerijnse volk goed weten over te brengen.
  • Ik vond de muziek en dansscènes in de film mooi en leuk om naar te kijken. Dit waren voor mij persoonlijk absoluut de momenten waarop de film leuk begon te worden voor mij. Waarom? Omdat het een stukje prachtige cultuur laat zien. Met name de dansscène van Aïcha en daarna die van Aïcha en Djalil samen, vond ik erg leuk en mooi om te zien.
  • Persoonlijk vond ik het verhaal van Djalil en Aïcha het leukst verhaal, wellicht omdat dit het meest toegankelijke verhaal was. Naar mijn idee kwamen er allerlei thema’s in dit verhaal naar boven. Namelijk een verboden liefde, traditie en een clash tussen generaties. En dat vond ik erg interessant om te zien.

Conclusie:

‘Until the Birds Return’ is een film waarin weinig gebeurd, maar waarin tegelijkertijd veel te zien is. De verhalen zijn die van de alledaagse Algerijn, maar het is de onderliggende boodschap die deze verhalen een functie geeft. Namelijk het tonen van de hedendaagse Arabische maatschappij. Daar waar een deel vooruitgang wil en een deel zich vast blijft houden aan aloude tradities.

Wat ik mooi vond aan de film was de muziek, de dans en de omgeving van dit enorme Noord-Afrikaanse land. Ik vond interessant en mooi om de tegenstellingen in dit land te zien, niet alleen wat betreft de   gebruiken maar ook de tegenstellingen qua landschappen. Dit gaf mij een kijkje in een voor mij onbekend land, waar ik weinig van af weet.

Het leuke van films waarin drie verhalen worden verteld, is dat het diversiteit biedt. Maar waar Moussaoui in deze film – wat mij betreft – de plank heeft misgeslagen is het feit dat de drie verhalen nergens in de film bij elkaar komen. En dàt is voor mij toch echt een kritiekpunt, waar ik mij niet overheen kant zetten. Het was erg onbevredigend om midden in een verhaal te beginnen, om vervolgens op het moment dat het interessant werd er weer uitgegooid te worden. En hup naar het volgende verhaal gesleurd te worden. En tot slot komen deze verhalen ook nog eens nergens bij elkaar. Erg jammer en zeker een gemiste kans wat mij betreft.

En daarom geef ik deze film dan ook:

Until the birds return

(2,5 van de 5 sterren).

Vind ik het een aanrader?

‘Until the Birds Return’ is een film dat een nichepubliek zal aanspreken. Namelijk de liefhebbers van filmhuis films en mensen die een land als Algerije interessant vinden. Maar ik vind het zeker geen aanrader voor het massa publiek.

Dus mocht jij een liefhebber zijn van filmhuis films en je stoort je niet perse aan films waarbij verhalen niet samenkomen, dan is dit een aanrader voor jou. Voor het overige publiek is dit hoogstwaarschijnlijk geen aanrader.

Trailer:

Until the Birds Return is vanaf vandaag te zien in de volgende bioscopen:

-De Balie (Amsterdam)
-LantarenVenster (Rotterdam)
-Filmhuis Den Haag (Den Haag)
-Filmtheater ‘t Hoogt (Utrecht)
-Plaza Futura (Eindhoven)
-LUX (Nijmegen)


Goed, dat was mijn recensie over ‘Until the Birds return’. Ik ben benieuwd of dit een type film is die jij graag zou bekijken? Of is dit een film die jij liever overslaat?

Bedankt voor het lezen!

peggyst

2 comments

  1. Aruna

    Hoewel jij hem niet fantastisch vindt ga ik me er toch aan wagen. Ik ben gek op filmhuis films.
    Toen je het had over dans en muziek was ik even bang dat het een soort Bollywood-achtige musical was, maar volgens mij is dat niet zo, toch? Daar hou ik namelijk weer helemaal niet van.

    Mocht je tips willen voor andere filmhuis films, dan heb ik een hele lijst voor je. 🙂
    ‘Incendies’ bijvoorbeeld. Ook een film met meerdere verhaallijnen maar hier wordt het verband wel duidelijk. Heb je die al gezien?

    Beantwoorden

    1. PeggyST

      Hi Aruna,

      Nou ik ben erg benieuwd wat jij van deze film vindt! Laat het maar weten als je hem gezien hebt. Nee, de dansscènes waren zeker niet Bollywood-achtig, maar ik vond het wel erg mooi om te zien.

      Nee, die heb ik nog nooit gezien. Ik zal de trailer eens bekijken 😉

      Fijn weekend! 🙋🏾

      Liefs, Peggy 🤓.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: