R.I.P.

Heart 2 heart: ‘R.I.P. Herman’

Waar te beginnen?! 

Zoals je wellicht gemerkt hebt, heb ik mijn laatste blogpost geplaatst op vrijdag 13 februari 2015.  Die hele week kwamen er artikelen online op mijn blog, omdat ik vooruit gewerkt had. Maar ondertussen stond mijn privé leven op zijn kop.

R.I.P. Herman

Mijn blog is echt mijn plekje op het internet waar ik kan schrijven of praten over welk onderwerp er voor mij op dat moment toe doet. Op bepaalde momenten kan ik bloggen over hele vrolijke, enigszins oppervlakkige, onderwerpen. En op andere momenten kan ik bloggen over zware onderwerpen zoals het krijgen van de diagnose ‘kanker’. Nu kreeg ik niet persoonlijk die diagnose, maar iemand in mijn familie. Het is en blijft een heftige ziekte. Je kunt het artikel hier teruglezen, mocht je benieuwd zijn naar het begin van alles.

Steunpilaren:

Zoals ik al eerder heb verteld, heb ik altijd kunnen rekenen op mijn moeder & Herman. Of het nu ging om  een simpele vraag als: ‘Kunnen wij samen boodschappen met de auto boodschap doen?’ tot aan ‘Ik moet met spoed naar het ziekenhuis’, mijn moeder & Herman stonden altijd voor mij klaar.

Geen happy new year:

Helaas kreeg Herman op 31 december 2014 te horen dat hij een tumor in zijn linkerzij had. Zoals je wel kunt begrijpen, gingen wij met een redelijk terneergeslagen gevoel het nieuwe jaar is.

Het jaar 2015 bleek vanaf het begin een enorm moeilijk jaar te worden. Na onderzoeken bleek dat de tumor van Herman kanker was en dat het zich al helemaal door zijn lichaam had verspreid. Verdere behandeling was gericht op pijnbestrijding en niet op genezing. Tijdens dit gesprek moest ik opeens huilen, toen de arts een vraag aan mij stelde. Ik vond het zo heftig en zo ontzettend sneu voor Herman dat hij zulk slecht nieuws te horen kreeg. Ook al wist ik van begin af aan dat het nooit goed nieuws had kunnen zijn.

De eerste tekenen:

Wanneer het allemaal precies is begonnen weten wij niet. Ook hebben ze in het UMCG nooit kunnen diagnosticeren om wat voor soort kanker het nu precies ging en waar deze in het lichaam was ontstaan.

Ik kan mij nog een specifiek moment van de afgelopen zomer nog goed herinneren. We waren met z’n allen naar de kinderboerderij geweest om daar even gezellig wat te drinken en om de dieren te bekijken. Op de terugweg naar huis zei Herman tegen mij dat hij zich de laatste tijd niet zo goed voelde. Hij dacht zelf dat het te maken had met zijn leeftijd, dus dat het om ouderdomsklachten ging.

Ergens in september kwam Herman in de ziektewet terecht, met de diagnose ‘een burnout’. Dit kwam omdat hij naar de huisarts ging omdat hij o.a. pijnscheuten in zijn hoofd had. Ook had hij veel pijn in zijn buik/onderrug, waardoor hij toen al niet meer goed kon slapen op zijn rug of zij. Volgens mij had Herman toen al ontzettend veel pijn, met name bij het slapen. Maar goed, de huisarts had de diagnose ‘burnout’ gegeven en daar ga je dan ook vanuit. Ook al hadden we allemaal wel onze twijfels, maar oké. Ik vond het persoonlijk ontzettend raar dat de huisarts geen foto’s heeft laten maken van zijn buik/onderrug, aangezien Herman daar zoveel pijn had.

De pijn werd steeds erger:

De maanden daarna bleef de pijn maar aanhouden en werd het niet minder, maar eerder erger. En toen gingen wij in december met z’n allen naar Londen toe. Ook in Londen kon ik al merken dat Herman heel vaak en snel moe was. Vervolgens kwamen we 24 december terug in Nederland en kon Herman een echo laten maken. Maar omdat de kerstdagen ertussen zaten, kon dit dus pas na die tijd. En toen kreeg Herman telefonisch de uitslag van de echo te horen. Hij bleek dus een tumor in zijn linkerzij te hebben. Hier schrokken we allemaal van. Ik had dit nooit verwacht. Deze uitslag was geen moment in mij opgekomen! Maar toen we de uitslag eenmaal hadden wist ik wel dat het foute boel was. Herman had zoveel pijn en hij was helemaal nooit het type om te ‘klagen’ over zijn gezondheid.

De diagnose kanker:

Toen wij vervolgens dat gesprek hadden in het UMCG ergens in januari, kreeg Herman de diagnose ‘kanker’ en tevens kregen wij te horen dat het al was uitgezaaid. Voor mijn gevoel ging zijn gezondheid daarna in een rap tempo achteruit. Het moet voor mijn moeder en voor Herman een bizarre en pijnlijke tijd zijn geweest. Ik ben niet heel veel meer bij hun thuis geweest, omdat Herman gewoonweg niet meer zoveel visite aankon.

Overleden:

Op woensdag 11 februari 2015 is Herman overleden aan de gevolgen van kanker. Zijn lichaam was op en Herman was eindelijk uit zijn lijden verlost. De hoeveelheid pijn die Herman had, is waarschijnlijk niet voor te stellen. Helaas kun je uiteindelijk maar bar weinig voor iemand doen, wanneer ze zo ziek zijn.

Toen het echt heel slecht met Herman ging zijn wij nog wel langs geweest, gelukkig maar! Omdat ik het lastig vind om mijn emoties ook daadwerkelijk uit te spreken, heb ik een brief geschreven aan Herman. In de brief heb ik alles kunnen zeggen wat ik wou zeggen en dat is toch wel erg fijn.

De crematie:

Inmiddels is de kerkdienst en de crematie al geweest. De kerkdienst was heel mooi. Herman kwam uit een groot en hecht gezin  en tijdens de kerkdienst hebben al broer en zussen iets verteld over Herman. Dit maakte alles heel erg mooi en persoonlijk.

Het is zo ontzettend snel gegaan allemaal. Ruim een half jaar geleden was er nog niks aan de hand en nu is Herman overleden.

Een hele positieve en behulpzame man:

Herman was een ontzettende behulpzame, lieve en positieve man. Hij had altijd een lach op zijn gezicht en probeerde in elke situatie de positieve kanten te benadrukken. En dat is echt een kwaliteit!

Herman laat nu een leegte achter, maar ik weet zeker dat hij ons allemaal vanuit de hemel in de gaten houdt. En ik weet ook zeker dat Herman zou willen dat wij van ons leven blijven genieten en dat wij er alles uithalen wat erin zit! Sommige mensen verlaten deze aarde veel te vroeg. Maar ik ben er wel van overtuigd dat ze naar een veel mooiere plaatst gaan. En dat wanneer wij overlijden, zij die al eerder zijn heengegaan ons zullen opwachten.

Herman ik mis je, maar ik ben keihard mijn best aan het doen om jou trots te maken ;-)! Tot ziens  Herman, will meet again!


Liefs, Peggy.

2 comments

  1. Krista

    wauuw Peggy..
    ik wist hier natuurlijk van.. maar nu ik dit allemaal zo lees heb ik kippenvel en weet prcies hoe het allemaal voelt wegens mijn moeder natuurlijk.. ik wist niet dat jij zo mooi kon schrijven!

    Beantwoorden

    1. MLLBU - MyLittleLifeBubble

      Dankjewel Krista :-). Leuk dat je even een bezoekje hebt gebracht aan mijn blog! Liefs, Peggy.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: