Onzekerheid

Let’s talk: onzekerheid | 3 onzekerheden waar ik overheen gegroeid ben.

Je herkent het vast wel. In de puberteit begint niet alleen je lichaam zich te ontwikkelen, vaak beginnen er ook wat onzekerheden de kop op te steken. En ook ik was daar geen uitzondering op. Terwijl de puberteit door mijn lichaam gierde, ontstonden er bij mij een aantal onzekerheden m.b.t. mijn uiterlijk. Sommige waren best begrijpelijk en andere weer wat minder. Onzekerheid hoort nou eenmaal bij het leven. Maar  gelukkig ben ik over deze 3 onzekerheden heen gegroeid. Benieuwd over welke ik het heb?

Let’s talk:

‘Onzekerheid’

3 uiterlijke onzekerheden van vroeger:

  • Mijn littekens:

OnzekerheidDat ik mij vroeger schaamde en onzeker was over mijn littekens, lijkt mij eigenlijk niet meer dan normaal. Immers, mijn littekens waren groot en opvallend. En dat niet alleen, het was ook nog eens een teken dat ik niet zo  ‘normaal’ was als iedereen. Ik heb dan ook heel lang geprobeerd om ze te verbergen, op allerlei verschillende manieren. Van het dragen van kettingen over mijn litteken, tot het proberen te camoufleren met make-up, ik heb het allemaal gedaan.

Het acceptatieproces van mijn littekens heeft oprecht jaren geduurd en was ook niet stabiel. Soms waren er periodes waarin ik  mij er totaal niet langer meer voor schaamde. En dan kwam er weer een periode waarin ik mij er wel onzeker over voelde. En dan weer niet, en dan weer wel enz enz…

Tegenwoordig:

Inmiddels kan ik wel zeggen dat ik mijn littekens geaccepteerd heb. Ik schaam mij er niet langer voor, alhoewel ik de littekens op mijn rug liever niet al teveel toon. Met het litteken aan de voorkant heb ik totaal geen moeite meer. Ik kan tegenwoordig wel stellen dat ik mijn littekens als een deel van mijzelf beschouw. en trots ben op het verhaal wat erachter zit. Dit wil overigens niet zeggen dat ik mij niet bewust ben van het feit dat mijn lichaam onder de littekens zit. Of dat ik mij er nooit meer onzeker over voel. Ik ben alleen op het punt gekomen, dat ik mij hier makkelijker overheen kan zetten en mij er niet langer voor schaam. Ik heb overigens een heel artikel gewijd aan het acceptatieproces van mijn littekens, genaamd ‘Dear scars’.

  • Mijn lippen:

onzekerheidToen ik jonger was voelde ik mij altijd onzeker over mijn lippen. Niet alleen vond ik mijn lippen te groot, ook vond ik de kleur van mijn lippen te donker. Maar door de jaren heen merkte ik dat wanneer ik mijn lippen goed verzorgde, ik mij ook minder aan ze stoorde.

Tegenwoordig:

Inmiddels ben ik blij met mijn volle lippen en vind ik de kleur ervan ook niet langer meer storend. Het past bij mijn gezicht en mijn huidskleur. En als ik zie hoeveel meiden tegenwoordig iets aan hun lippen laten doen om ze voller te laten lijken, dan ben ik toch wel erg dankbaar voor mijn volle lippen. En wat betreft de kleur. Tja, soms zijn mijn lippen nog steeds erg donker, maar dit hangt ook af hoe laag ik in mijn saturatie zit. Hoe lager mijn saturatie, hoe donkerder/blauwer mijn lippen lijken. En ik vind dat niet langer erg, moet ik eerlijk zeggen. Ik ben nou eenmaal niet helemaal gezond en dat is soms aan de kleur van mijn lippen te zien. Wat overigens mensen die mij niet kennen, niet snel zullen opmerken.

  • Mijn dunne enkels:

OnzekerheidTijdens mijn puberteit werd ik mij opeens erg bewust van het feit dat ik hele dunne enkels had/heb. Mijn enkels waren ongeveer net zo breed als mijn polsen. En wanneer ik hele brede of zware schoenen aantrok, viel dit uiteraard extra op. Ik was mij er echter gelukkig ook vrij snel van bewust dat ik niks kon veranderen aan mijn dunne enkels. Het hoorde nou eenmaal bij de bouw van mijn benen. Gelukkig begon ik vrij snel daarna schoenen te dragen die ik leuk vond, ook al werden mijn enkels daar extra door geaccentueerd.

Een aardig compliment:

Ik kan mij nog heel goed herinneren dat ik een keer tijdens een stage een compliment kreeg van een collega over mijn dunne enkels. Zij vond mijn dunne enkels juist erg mooi en vond dat ze zelf te dikke enkels had. En op dat moment besefte ik mij voor het eerst dat ik mijn enkels ook mooi kon vinden. Op hun eigen dunne manier.

Tegenwoordig:

Nu ik volwassen ben voel ik mij niet langer meer onzeker over mijn enkels. Ik zie nog wel steeds dat ze vrij dun zijn en dat dit soms meer opvalt in bepaalde schoenen. Maar het boeit mij simpelweg niet meer. Ze zijn nou eenmaal dun en daar kan ik niks aan veranderen. So I better deal with it.

Tips tegen onzekerheid?

De beste tip die ik je qua onzekerheid kan geven, is dat je jezelf vooral de tijd moet geven. De tijd om deze onzekerheden te ontgroeien. Begrijp mij niet verkeerd, dit gaat niet (altijd) vanzelf. Je zal hier mentaal wel wat werk voor moeten verrichten. Maar ik geloof zeker dat wij over de meeste onzekerheden heen kunnen groeien.

Het is namelijk zo jammer dat we ons soms zo laten beperken door onze eigen onzekerheden. Die we vaak in ons hoofd groter maken, dan dat ze zijn. Juìst doordat wij ons er zelf zoveel op focussen. Ik durf te stellen dat de mensen in onze omgeving de punten waar wij (qua uiterlijk) onzeker over zijn, A; of niet eens zien, of B; juist leuk aan ons vinden.


En dat waren 3 van mijn onzekerheden waar ik (gelukkig) in de loop der jaren overheen gegroeid ben. Het is best leuk om na te denken over waar ik mij in mijn puberjaren qua uiterlijk allemaal druk om maakte. En hoe dat in de loop der jaren is veranderd.

Ik beweer met dit artikel overigens niet dat ik nu – qua uiterlijk – nergens meer onzeker over ben. Dat is zeker niet het geval. Iedereen kent zijn/haar eigen onzekerheden en dat is eigenlijk niet meer dan normaal. Pas wanneer het je mentale gesteldheid gaat beïnvloeden, moet je jezelf eens achter je oren gaan krabben. Maar verder horen onzekerheden simpelweg bij het leven.

Wat zijn jouw onzekerheden? En ben je daar ook overheen gegroeid? Of heb je ze enigszins kunnen accepteren? 

Bedankt voor het lezen!

peggyst

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: