narcose

Narcose – Mijn ervaringen en tips

Narcose, een onderwerp waar ik wel het een en ander over kan vertellen. En daarom dacht ik vandaag: ‘Laat ik weer eens terug gaan naar mijn blogger roots’. Terug naar de reden waarom ik een aantal jaren geleden ben begonnen met bloggen. Namelijk om mijn medische ervaringen met mijn lezers te delen. En vandaag vertel ik je graag meer over hoe het voelt om onder algehele narcose te gaan.

Narcose: Algemene informatie:

Normaliter begin ik een medisch gerelateerd artikel graag met een algemene inleiding, waarin ik een aantal termen uitleg. Maar in dit geval sla ik deze stap even over, omdat het artikel anders te lang wordt. Dus mocht je graag wat meer algemene informatie willen lezen over ‘algehele narcose’ (hierna narcose), dan kun je deze website en deze website bekijken.

Vroeger vs. tegenwoordig:

Er zit een groot verschil tussen mijn ervaringen met narcose als kind zijnde en als volwassene zijnde. En het grootste verschil zit hem in het feit dat ik als kind zijnde niet veel last had van de bijwerkingen van een narcose. Mijn ervaringen met narcose zijn echter totaal anders nu ik volwassen ben. Het kan best zijn dat ik als kind zijnde ook last had van bijwerkingen, maar dat ik mij deze simpelweg niet meer kan herinneren. Maar die kans acht ik eigenlijk vrij klein, omdat je vaak met name de vervelende ervaringen juist goed kunt blijven herinneren.

Ook werd ik als kind zijnde altijd onder narcose gebracht, door middel van een kapje. Ik was toentertijd erg bang om geprikt te worden, net zoals vele andere kinderen. Daarom wordt er bij kinderen bijna altijd gekozen voor het inleiden van de narcose door middel van een kapje. Als volwassene zijnde wordt er een dag voor de operatie vaak alvast een infuusnaald geplaatst. En door dit infuusnaald wordt uiteindelijk het narcose middel toegediend.

Verder zit er ook een groot verschil in het type anesthesioloog waar je mee te maken krijgt. Toen ik jonger was, lag de nadruk heel erg op het geruststellen van mij als kind zijnde. Er werden geruststellende woorden tegen mij gezegd, mij moeder mocht langer bij mij blijven, ik kreeg zo nu en dan een aai over mijn hoofd en de anesthesioloog was altijd erg aardig. Nu als volwassene zijn heb ik met allerlei verschillende types anesthesiologen te maken gehad. Van lomperik tot aan slaapkop (..get it?), ik heb ze allemaal voorbij zien komen. De geruststellende woorden en aaien over het hoofd blijven tegenwoordig helaas vaak achterwege. Ik denk dat ik nu in totaal 2 keren een aardige anesthesioloog heb gehad en de rest was minder aardig/geruststellend. Wat jammer is, want ook als volwassene kun je af en toe nog steeds een aai over je hoofd gebruiken. Nu is het vaak de verpleegkundige die je hand vasthoudt en je probeert af te leiden van eventuele pijnlijke taferelen e.d.

Hoe het voelt om onder narcose te gaan:

De dag voor de operatie, heb ik altijd een gesprek met o.a. de anesthesioloog. Deze stelt een aantal standaard vragen, zoals bijvoorbeeld over mijn gewicht en lengte e.d. Ook wordt er gevraagd of ik voor de operatie nog behoefte heb aan een kalmerend middel. Tevens wordt er altijd door de anesthesioloog aangegeven dat ik minimaal 6 uren voor de operatie nuchter moet zijn. Dat houdt in dat ik niets meer mag eten, maar ook niets meer mag drinken vanaf 00:00 uur in de avond.

Ik moet zeggen dat ik sinds ik volwassen ben, ik bijna altijd gebruik heb gemaakt van een kalmerend middel voor de operatie. Echter hielpen ze mij vaker niet, dan wel. Ik heb één keer een middel gekregen, waardoor ik mij niks meer kon herinneren van het gehele proces van voor de operatie. En dat beviel mij eigenlijk prima, haha. Helaas weet ik niet welk middel ze mij toen hebben gegeven, dus dat is dan weer een beetje jammer.

Meestal wanneer ik op de operatietafel lig heb ik het extreem koud en lig ik letterlijk te trillen op het bed, met mijn knuffel stevig in mijn armen geklemd. Ik denk dat het onbewuste zenuwen zijn, waardoor ik het zo ontzettend koud krijg. Gelukkig wordt er altijd een soort van warmte ventilator in een kussen-achtige vorm tegen mij aangelegd, waardoor ik het weer warm krijg en stop met trillen.

Voordat het narcose middel daadwerkelijk wordt ingespoten, krijg ik eerst een kapje waardoor extra zuurstof wordt toegediend. Dit kapje vind ik vaak wat claustrofobisch aanvoelen, maar dat gevoel probeer ik altijd zo snel mogelijk van mij af te zetten door te luisteren naar de instructies van de verpleegster. Vaak wordt er gezegd dat ik een paar keer diep moet inademen, zodat ik extra zuurstof naar binnen krijg. Door mij op mijn ademhaling te concentreren, valt het claustrofobische gevoel weer iets van mij af. Het is overigens niet zo dat het kapje hard op mijn gezicht wordt gedrukt, dit gebeurt altijd op een zeer humane manier.

Vervolgens wordt het narcose middel door mijn infuus toegediend. Meestal heb ik hier helemaal geen last van, maar ik heb één keer meegemaakt dat het erg branderig aanvoelde toen het narcose middel werd toegediend. Best vervelend, maar gelukkig had ik toen een aardige anesthesioloog, die mij geruststelde dat dit normaal was en dat het gevoel snel weer voorbij zou gaan. Wat logisch was, want nog geen 10 seconden later was ik knockie, maar oké dat terzijde.

De eerste paar seconden voel ik nog niets van de werking van het narcosemiddel. En stiekem probeer ik mij ook altijd zo lang mogelijk te verzetten tegen het slaperige gevoel. Helaas lukt dit nooit en dat is ook maar goed ook. Zodra het middel ingespoten wordt, wordt er altijd gezegd dat ik tot 10 moet tellen. Ik tel trouwens altijd in mijn hoofd en niet hardop.

Vervolgens voel ik ongeveer bij nummer 4 al een soort van waas over mij heen komen. Het voelt eerst heel lichtjes en ik ben mij dan ook bewust van het feit dat het narcosemiddel begint te werken. Meestal kijk ik omhoog naar het plafond en probeer ik mij daar ergens op een bepaald punt te focussen. En dat punt wordt steeds vager en vager en de 10 tellen haal ik eigenlijk nooit. Volgens mij ben ik bij 7 of 8 tellen al buiten bewustzijn. Eigenlijk voelt onder narcose gaan, net zoals in slaap vallen wanneer je extreem moe bent en nauwelijks nog je ogen kunt open houden. Alleen overvalt deze moeheid je meteen en kun je hier geen weerstand tegen bieden.

Het moeilijkste van onder narcose gaan vind ik toch wel het moeten los van de controle. Vragen als: ‘Is dit de laatste keer dat ik in leven ben?’, ‘Is dit de laatste keer dat ik mijn vriend en moeder heb gezien?’, ‘Maar ik wil nog niet dood, want ik wil nog zoveel dingen doen’. Al dat soort vragen/opmerkingen schieten in no-time door mijn hoofd. Tegelijkertijd besef ik mij dat ik vertrouwen moet hebben in de deskundigheid van de mensen om mij heen en persoonlijk begin ik altijd een gesprek met God. Dit biedt mij de nodige geruststelling, waardoor ik toch iets makkelijker de controle los kan laten.

De bijwerkingen:

Nu ik volwassen ben heb ik eigenlijk altijd last gehad van de bijwerkingen die bij een narcose horen. Zij het de ene keer wat heftiger dan de andere keer.

Zo heb ik eigenlijk altijd last van mijn keel, wanneer ik weer bijkom van de narcose. Dit komt omdat er  standaard bij (algehele) narcose geïntubeerd wordt. Althans voor zover ik weet, mocht ik het fout hebben dan hoor ik dat graag. Van de intubatie zelf merk ik verder niets, omdat dit gebeurt wanneer ik onder narcose gebracht ben.

Met enige regelmaat ben ik ook misselijk, wanneer ik bijkom van de narcose en soms moet ik zelfs braken. Gelukkig heb ik hier de afgelopen paar keren geen last van gehad.

Tot slot voel ik mij vaak nog wel wat extra vermoeid, omdat het narcosemiddel nog niet uit mijn lichaam verdwenen is. Het is dan ook bijvoorbeeld niet toegestaan om binnen een week auto te  gaan rijden, nadat je onder narcose bent geweest. En dit geldt trouwens ook wanneer je onder een ‘roesje’ bent geweest, maar dat is weer een ander geval.

Verder zijn er nog wel wat andere bijwerkingen, maar daar heb ik persoonlijk geen ervaring mee.

Mijn tips:

Mocht het nou zo zijn dat je voor het eerst onder narcose moet, dan kan ik het mij voorstellen dat je dit best spannend vindt. Zelfs ik vind het na al die keren, nog best enigszins spannend. Dit omdat dit het moment is waarop ik helemaal alleen ben, geen familie om mij heen, en ik op dat moment alle controle moet loslaten. En dat vind ik altijd wel een lastig punt. Maar dat moet nou eenmaal.

De beste tip die ik kan meegeven is: Laat het allemaal over je heen komen en probeer vooral niet in paniek te raken. Laat het los en vertrouw op de deskundigheid van alle mensen om je heen. Ook al is dit moeilijk, het is wel de enige optie die je als patiënt zijnde hebt. En mocht je de behoefte voelen om iemand zijn/haar hand vast te houden, vraag daar dan gewoon om. Niemand die dat raar vindt in een operatiekamer, want het is heel normaal om zenuwachtig te zijn.

Maar mijn beste tip is toch wel: ‘Droom een mooie droom’. Met andere woorden, probeer aan mooie en fijne dingen te denken, voordat je onder narcose gaat.

***

Wil je meer medische artikelen lezen? Bekijk dan zeker deze pagina.


Goed, dat was het voor vandaag. Een lang artikel, I know. Maar ik hoop dat je het interessant vond om te lezen. En ik hoop dat dit artikel sommige mensen wat extra informatie en geruststelling kan bieden.

Bedankt voor het lezen.

Liefs, Peggy.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: