bioscoop

Mijn eerste keer alleen naar de bioscoop

Alleen zijn is een kunst. Een kwaliteit. En eigenlijk is het een kwaliteit van mezelf, waar ik stiekem wel een beetje trots op ben. Ben ik dan wat men noemt ‘een einzelgänger’? Wie weet. Maar daar hangt zo een negatieve sfeer omheen. Ik noem het gewoon een ‘me, myself and I-er’. Dat klinkt veel leuker toch?! Afgelopen dinsdag besloot ik om – voor het eerst in mijn leven – alleen naar de bioscoop te gaan. Benieuwd hoe dat was?

Mijn eerste keer alleen naar de bioscoop:

Om 12:30 uur loop ik – zoals altijd was ik weer wat aan de late kant – mijn huis uit en stap ik de auto in. In mijn hoofd probeer ik de snelste route naar de bioscoop te bedenken. En uiteraard kom ik er halverwege achter dat ik helemaal niet voor de snelste route heb gekozen. Typisch… Om 12:55 – nadat ik eindelijk de ingang heb gevonden, omdat ze blijkbaar de bioscoop aan het verbouwen zijn – storm ik hijgend de bioscoop binnen. ‘Een ogenblik mevrouw’ zegt de bioscoop medewerker, waarna hij de telefoon opneemt. Really?, denk ik terwijl ik half hangend aan de balie sta uit te hijgen.

Na ongeveer 5 minuten – die voelen als een uur – hangt de bioscoop medewerker de telefoon op. ‘Wat kan ik voor u doen mevrouw?’, vraagt hij. ‘Jullie draaien toch nog wel steeds films he?’, vraag ik voor de zekerheid. ‘Ja hoor, er worden nog steeds film vertoond tijdens de verbouwing’, zegt hij. ‘Oh dat is fijn. Ik zou graag een kaartje willen voor The Hunger Games’. Alleen is hij om 13:00 uur begonnen’, zeg ik. ‘Oh die begint om 13:15 uur pas’, geeft de bioscoop medewerker aan. En ons kaartjes apparaat doet het momenteel niet, dus u mag zo wel doorlopen’. Aangezien ik een film abonnement heb kost het mij aan de balie geen geld. ‘Oh dat ik jammer, want ik spaar die bioscoopkaartjes’, vertel ik de jongen. ‘Oh sorry, wellicht doet hij het in de pauze wel weer. De film wordt in zaal 6 gedraaid, dat is de trap op naar links’, geeft hij aan. Ik durf niet te vragen of ik met de lift mag, aangezien er allemaal bouwzooi ligt en het is toch al een grote chaos is. Ik besluit de twee grote trappen te nemen. ‘Zaal 6 zei je he?, vraag ik voor de zekerheid. ‘Ja, de trap op en dan naar links’, geeft hij nogmaals aan. En ik loop de trap op.

Wanneer ik de zaal binnen loop zie ik welgeteld 2 andere personen zitten en merk ik tot mij geluk op dat de film inderdaad nog niet begonnen is. Pfff nog meer trappen, denk ik en ik doe ondertussen de zaklamp van mijn telefoon aan. Ik kies een plekje uit en zak al hijgend neer de op de stoel. Zodra ik zit bedenk ik mij dat dit een 3D film is en dat ik geen 3D bril bij mij heb en ook niet heb meegekregen bij de kassa. REALLY?! Ik check voor de zekerheid de website van de bioscoop en zie tot mijn grote schrik dat het inderdaad een 3D film is. Snel spring ik op en loop ik net zo hard alle trappen weer af, terug naar de kassa. Hijgend vraag ik aan hem of ik nog een 3D bril mag. ‘Och ja, dat is ook zo. Hier neem deze maar zo mee’, zegt dezelfde bioscoop medewerker. Ja, want hij dacht zeker ook nog dat ik ervoor zou gaan betalen?!, denk ik bij mezelf. ‘Dank je wel’, zeg ik en ik loop wederom alle trappen op, terug naar de zaal.

Hmm wacht eens even…:

Wanneer ik dan eindelijk weer zit, is de film gelukkig nog steeds niet begonnen. Ik draai mij om, om te kijken wie er nog meer zitten. En ik zie een vader en zoon een tweetal rijen achter mij zitten. Lekker rustig, denk ik bij mezelf en ik draai mij weer om naar het scherm. Ik check of mijn telefoon op stil staat, zak half onderuit en zet mijn 3D bril alvast op mijn hoofd. Zo ik ben er klaar voor!

En dan begint er een voorstukje van de nieuwste James Bond film. Hmm, dit voorstukje duurt wel erg lang, denk ik bij mezelf. En zodra ik de titel song van Sam Smith hoor, dringt het tot mij door. Ik zit bij de verkeerde film.

You. have. got. to. be. kiding. me! Maar na 5 minuten moet ik er toch aan geloven. Naar de andere zaal lopen heeft nu geen zin meer, want The Hunger games is natuurlijk ook allang begonnen. Dus daar zit ik dan. James Bond te bekijken. En ik vind James Bond nieteens heel leuk. De vader en zoon maken nu wel meer sense. Ik had kunnen weten dat hun niet naar The Hunger Games zouden gaan kijken. Ik draai de ‘knop’ om in mijn hoofd en besluit er lekker voor te gaan zitten. Een film is een film, denk ik bij mezelf.

Halverwege stopt de film, gaan de lichten aan en lopen vader en zoon naar beneden.Het is pauze. Ik besluit ook maar naar beneden te gaan. Eenmaal beneden loop ik naar de kassa. ‘Jij zei toch dat ik naar zaal 6 moest? Maar daar draait James Bond’, zeg ik tegen dezelfde jongen. Hij kijkt mij verschrikt met grote ogen aan. ‘Och echt?! Dat is ook zo. Ooh wat slecht van mij’. Dat klopt, denk ik. ‘Ach, nou ja geeft niks’ zeg ik. ‘Ik heb wel nog een kaartje voor jou’, zegt de jongen. ‘Een kaartje?’, vraag ik. ‘Ja, van de film. Maar zal ik er dan maar een James Bond kaartje van maken?’ ‘Ja, doe dat maar’, zeg ik. Niet veel later loop ik naar de snoepafdeling, terwijl ik verheugd het bioscoopkaartje in mijn portemonnee doe. Die kan straks mooi bij mijn verzameling.

Conclusie:

Nadat de film is afgelopen loop ik in alle rust terug naar mijn auto en bedenk ik mij dat dit zeker voor herhaling vatbaar is. Het alleen naar de film gaan bedoel ik dan. Niet al het gedoe eromheen. Ik kijk ondertussen op de stappenteller van mijn telefoon en tot mijn tevredenheid zie ik dat ik er weer 1000 stappen bij heb. Ik stap de auto in en rijd terug naar huis. Dat was me wel een middagje zeg!

***

Wil je mijn filmrecensies lezen? Dat kan, klik hier.


Alleen naar de film gaan is wat mij betreft absoluut voor herhaling vatbaar. Ga jij weleens alleen naar de bioscoop of is dat iets wat je liever samen met iemand doet?

Bedankt voor het lezen.

Liefs, Peggy.

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: