bijna dood ervaring

Mijn bijna dood ervaring.

bijna dood ervaring

Wanneer ik mijn ogen open, zie ik alleen maar wit. Een witte ruimte. Niet zomaar dof wit. Nee, oogverblindend helder wit.

Ik kijk naar beneden en ik zie mezelf liggen. Allemaal draden, buisjes en apparatuur om mij heen. En in datzelfde moment besef ik hoe raar dit is.

Ik begin te lopen en ik zie dat ik in een lange witte gang ben. Aan het einde van de gang hoor ik rumoer. Ik besluit naar het rumoer toe te lopen.

Terwijl ik het rumoer nader, zie ik aan de linkerkant een deur.

De deur wordt geopend en ik hoor stemmen. Heel veel stemmen. Als of wanneer je door de deur loopt, je in een drukte van een jewelste belandt.

In de deuropening staat een man, geheel in hetzelfde heldere wit. Ik hoor hem tegen mij zeggen: ‘Jij bent nog niet aan de beurt. Ga maar weer terug’.

Ik kijk hem aan, draai mij om en loop terug.

****

Ik zal niet ouder geweest zijn dan 8-9 jaren, toen ik mijn bijna dood ervaring beleefde. En ik kan mij nog tot op de dag van vandaag alles hierover herinneren. Wat best knap is, aangezien het geheugen van een goudvis  nog indrukwekkender is dan de mijne.

Door deze – toch wel prachtige – ervaring heb ik er nooit meer aan getwijfeld of de hemel wel of niet bestaat. Deze bestaat, zonder twijfel.

Tijdens mijn bijna dood ervaring merkte ik dat ik voornamelijk erg nieuwsgierig was. Nieuwsgierig naar wat er zou komen, hoe het zou zijn en hoe het eruit zou zien achter de deur. Tegelijkertijd heerste er ook een heel klein beetje angst. Angst voor het onbekende. Angst voor hetgeen ik (nog) niet kon zien. Maar geen moment heb ik mij druk gemaakt om mijn, toen nog korte, leven op aarde en de mensen die ik achterliet.

De hemel is iets waar ik graag over nadenk. Hoe zou het daar zijn? En hoe kom je nu daadwerkelijk in de hemel? Mag iedereen naar de hemel?

Ik praat hier graag af en toe over met mijn vriend. Ik vind het leuk om te horen wat voor voorstelling andere mensen hebben bij de hemel.

Persoonlijk denk ik dat de hemel de plek is waar je terug gaat naar de tijd in je leven, waarin je het gelukkigste was, samen met al je geliefden (die er dan op dat moment zijn).

Maar ik denk ook dat voordat je de hemel mag betreden, je eerst een bepaalde test zal moeten doorstaan.

Ik denk dat de test die je als mens zijnde zal moeten doorstaan, bestaat uit al het pijn en leed dat jij andere mensen hebt aangedaan. Bewust of onbewust, dat maakt niet uit. Ik denk dat jij al hun leed zal moeten voelen en wanneer je dit kan doorstaan, dan pas mag je de hemel betreden.

Het lijkt mij namelijk niet eerlijk om iedereen die gewoon maar ‘sorry’ zegt, binnen te laten in de hemel. Ik denk dat je pas echt besef en spijt kan hebben van andermans pijn, wanneer je dit gevoeld hebt. Anders zou iemand als Hitler zich op aarde als een enorme shitface kunnen gedragen, om vervolgens alleen maar met een simpele ‘sorry’ de hemel in te kunnen komen. Nee, ik denk dat hij al het leed van iedereen die hij ook maar iets heeft aangedaan, zal moeten voelen en zal moeten doorstaan. Indien hem dat gelukt is – wat ik overigens knap zou vinden – dan zal hij toegang tot de hemel verkregen hebben.

Ik geloof wel dat je ergens in het hiernamaals zal moeten ‘boeten’ voor al het pijn en leed dat jij als persoon  teweeg hebt gebracht. En zodra je dat gedaan hebt, denk ik dat je naar de prachtige hemel mag. Want één ding weet ik wel zeker, de hemel bestaat.


Goed, dat was mijn verhaal voor vandaag. Een lang verhaal, maar ik hoop dat je het leuk vond om te lezen. Wellicht heb jij een compleet andere mening/gedachte over de hemel. En dat begrijp ik uiteraard. Maar ik ben wel benieuwd of jij in de hemel gelooft? En zo ja, hoe denk jij dat deze eruit ziet?

Mocht je nog interesse hebben in soort gelijke verhalen van andere mensen, dan kun je hier een ander verhaal lezen. 

Bedankt voor het lezen, fijn weekend en tot snel!

peggyst

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: