peggyst.nl

Het leed dat pilates heet.

‘Bij oefening nummertje 6 lig ik compleet verkreukeld op de grond en probeer ik ondertussen wanhopig een scheet in te houden’.

Terwijl ik 1 minuut voor aanvang de zaal binnen hol, gooi ik mijn matje op de grond en plof ik hijgend neer. Yes, I’ve made it, denk ik.

Nog zwaar nahijgend begin ik aan de warming-up. Wie ooit gedacht heeft dat pilates een makkie is, die heeft het mis. ‘Adem in…en adem uit’, ‘Adem in…en adem uit…’. Nee, nee, pilates is een wekelijkse marteling van welgeteld 55 minuten, waar ik ook nog eens vrijwillig aan mee doe.

Na de warming-up begint de les meteen goed met mijn favoriete (#sarcasm) oefening, namelijk ‘de plank’. ‘En vandaag gaan we voor 2,5 minuten mensen!’. Yeah right, in you’re freaking dreams. Je mag blij zijn als ik 30 seconden haal, denk ik, terwijl ik braaf in de bijbehorende positie ga liggen. ‘Ennn jullie zijn bijna bij 1 minuut, nog 3, 2, 1, en de eerste minuut zit erop! Terwijl ik uitgeput terug knal op mijn matje, hoor ik onze undercover drill sergeant door brullen: ‘Kom op, jullie kunnen dit! Jullie zijn bijna bij de 2,5 minuten. Nog even doorzetten!’. Stiekem hoop ik maar dat ze niet gezien heeft dat ik ondertussen al ben neergestort en voor pampus lig op mijn mat en ik allang niet meer mee doe.

Na 2,5 minuut hoor ik welgeteld 3 mensen uitgeput op hun matje vallen. Ik voel oprecht medelijden met hun. En een zekere bewondering, dat ook.

Bij oefening nummertje 6 lig ik inmiddels compleet verkreukeld op de grond en probeer ik ondertussen wanhopig een scheet binnen te houden. Zullen meer mensen hier nu last van hebben?, vraag ik mezelf af. Ik kijk hoopvol op naar mijn mede martelgangers, maar ik kan helaas niks aflezen op hun gezicht. Ik gooi mijn pokerface op en doe net alsof er niks aan de hand is.

Na een korte drinkpauze waarbij ik welgeteld 1 slok naar binnen weet te krijgen tussen al het gehijg door, begint de volgende oefening weer in alle hevigheid.

Terwijl ik in een positie lig, waarbij menig voorbijganger zou denken dat ik aan het bevallen ben, vraag ik mij af waarom ik mezelf dit in hemelsnaam ook alweer aandoe. Oh ja, om dat lichaam van Nicole Scherzinger te evenaren, herinner ik mezelf. ‘En 4, 5, 6,  7..’ Pijn is fijn, Peggy, pijn is fi…, en ik val met een noodgang terug op mijn matje. Ah, yes ik ben tot 8 gekomen. Nice! Eigenlijk wou ik het bij nummer 4 al opgeven. En terwijl ik mezelf stiekem op de schouder wil kloppen #trotsopmezelf, zie ik dat we nog maar 5 minuten hebben. Yes, tijd voor de ‘cooling down’.

Om klokslag 8 uur rol ik mijn matje op. Ik vang een glimp op van mijn lichaam in de spiegel en heb oprecht het idee dat ik zeker 2 cm. aan buikvet armer ben. Hah Nicole Scherzinger, eat your heart out. Trots loop ik de zaal uit en stap ik in mijn auto.


Herkenbaar dames en heren? 

Bedankt voor het lezen.

peggyst

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: