knuffel

Let’s talk | Confessions | Ik ben volwassen en slaap met een knuffel.

Ja, je leest het goed. Deze dame hier slaapt nog steeds met een knuffel. En nee, daar bedoel ik niet Laif Laif mee. Maar een echte knuffelbeer, zoals je die vroeger had. Vandaag vertel ik je het achtergrond waarom ik weer met een knuffelbeer ben gaan slapen.  Benieuwd?

‘Volwassen zijn en slapen met een knuffel’

Een cadeau:

Als je een vaste lezer van de blog bent, dan weet je vast wel dat ik in mei 2012 mijn laatste open-hartoperatie heb gehad. En vlak voor deze operatie kreeg ik een knuffel van mijn moeder, toen we langs de Milo in het UMCG liepen. Het ging om een super zachte, dikke knuffel in de vorm van een kikker. Ik was oprecht onder de indruk van hoe zacht de knuffel was en was stiekem erg blij met mijn nieuwe groene maatje.knuffelEn ja ik was op dat moment 24 jaren oud en eerlijk gezegd kon het mij niks schelen dat ik eigenlijk ‘te oud was’ voor een knuffelbeer. Toen er door een verpleegster gevraagd werd wat de naam van mijn knuffel was, kon ik op dat moment niks originelers verzinnen dan ‘Kikker’. Puur een kwestie van het beestje bij zijn naam noemen. Of in dit geval de knuffel bij zijn naam noemen..

Na de operatie:

Anyways, het herstel van mijn operatie zou in principe niet zo pijnlijk zijn geweest, als ik geen longontsteking eroverheen had gekregen. Een longontsteking op zichzelf kan al best pijnlijk zijn. En in combinatie met een botbreuk (doorsnijden borstbeen tijdens hartoperatie) en een vers litteken, kun je je vast wel voorstellen dat dit vrij pijnlijk was. Door de longontsteking moest ik veel hoesten, wat erg pijn deed vanwege mijn borstbeen en litteken.

Ik kreeg dan ook het advies om tijdens het hoesten met kracht een kussen tegen mijn borstbeen te drukken. Hierdoor zou ik het op en neer gaan van de borstkast minder voelen, waardoor het minder pijnlijk zou moeten zijn. Zo gezegd, zo gedaan. En gelukkig hielp dit enigszins tegen de pijn tijdens het hoesten. In het begin maakte ik gebruik van een klein kussentje, maar later verruilde ik deze voor Kikker. Inmiddels was ik die altijd bij mij gaan dragen, en dus had ik hem altijd bij de hand.

Mijn redder in pijn:

En zo veranderde mijn simpele knuffelbeer tot ‘mijn redder in de pijn’. Bij elke hoest drukte ik (of Laif Laif of mijn moeder) Kikker hard tegen mijn borst aan en werd daarmee mijn pijn inderdaad iets verminderd. Naarmate de tijd verstreek hoefde ik Kikker gelukkig steeds minder voor dat doeleinde te gebruiken.

Een ongemakkelijk gevoel:

Tijdens het herstel van de operatie en de longontsteking merkte ik dat mijn litteken onprettig aanvoelde wanneer ik op mijn zij lag. Ik zou het niet als pijnlijk omschrijven, maar meer als ongemakkelijk. Waneer ik op mijn zij wou liggen, merkte ik dat mijn borsten mijn litteken enigszins ‘opvouwde’. En dit voelde vrij onprettig.

En wederom was Kikker mijn redder in – dit geval – ongemak. Ik merkte namelijk dat wanneer ik hem tussen mijn borsten legde en dan op mijn zij ging liggen, dit het ongemak weg nam. Et voilà, probleem opgelost!

Tegenwoordig:

Tegenwoordig slaap ik nog steeds met Kikker tussen mijn borsten, omdat dit ongemakkelijke gevoel nooit helemaal is weg getrokken. Dat is verder helemaal niet erg, het is wat het is. Maar daardoor slaap ik tot op heden nog steeds met mijn Kikker.En ondanks dat ik vanuit fysieke ongemakken ben begonnen met het slapen met een knuffel, denk ik niet dat ik nu nog zonder zou kunnen. En ook niet meer zonder zou willen. Naast het feit dat Kikker het ongemak van op mijn zij slapen weg heeft genomen, geeft hij mij stiekem ook een veilig gevoel. Ik neem hem dan ook altijd mee wanneer ik ergens anders slaap. Èn ik neem hem ook altijd mee als ik naar de spoedeisende hulp moet. Gewoon voor het geval ik moet blijven, dan heb ik in ieder geval mijn Kikker nog bij mij.

Wat vindt Laif Laif er eigenlijk van?

Ik heb het net even aan hem gevraagd en zijn antwoordt was letterlijk: ‘Ehm ik vind het prima. Moet ik daar wat van vinden dan?’. Eh ja, I guess not..

Let wel, ik vroeg dit aan hem terwijl hij aan het gamen was. Dus ik kan er vanuit gaan dat hij maar half geluisterd heeft. But, that’s okay.

Schaam ik mij ervoor?

Zoals ik al eerder vertelde neem ik Kikker altijd mee, ook bijvoorbeeld bij een ziekenhuis opname.  En ik moet eerlijk zeggen dat ik er nog nooit rare blikken of opmerkingen over gekregen heb. Ik mag Kikker zelfs vast blijven houden tot het moment dat ik onder narcose ben. Wat ze daarna met hem doen geen idee, maar hij ligt altijd weer op mijn bed zodra ik wakker word uit de narcose.
knuffelUit verschillende onderzoeken is gebleken dat best veel volwassen slapen met een knuffelbeer, maar dat een groot deel zich hier ook wel enigszins voor schaamt. Maar wat mij betreft is dat absoluut niet nodig. Als jij ‘s nachts fijner kan slapen met een knuffel, dan zou ik dat zeker blijven doen.

En wat andere mensen daar dan eventueel van vinden, tja lekker boeiend…


En dat was mijn ‘confession’ of the day. Ik hoop dat je het leuk vond om te lezen. Uiteraard ben ik erg benieuwd of jij ook nog steeds of alweer met een knuffelbeer slaapt? En zo ja, is dit iets waar jij je voor schaamt? Ik ben erg benieuwd!

Bedankt voor het lezen!

peggyst

 

 

 

Klik hier voor meer persoonlijke verhalen. 

2 comments

  1. Emily

    Wat een mooi verhaal achter deze knuffel! Inderdaad: boeie wat de rest ervan vindt. Ik vind het niets om je voor te schamen. Knuffels zijn awesome.

    Beantwoorden

    1. PeggyST

      Haha, knuffels zijn zeker awesome! 😃

      Beantwoorden

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: