ik neem je mee

Ik neem je mee..

Vandaag neem ik je mee. Mee in mijn hersenspinsel op een dag dat ik geopereerd moet worden. Van moment tot moment, van uur tot uur en van minuut tot minuut. Benieuwd?

02:39:

Ik voel mezelf steeds meer wakker worden en wanneer ik op mijn telefoon kijk, schrik ik van de tijd. ‘Zo vroeg nog maar…’

02:57:

Wie houd ik voor de gek? Ik weet ook wel dat ik nu toch niet meer verder kan slapen. Zeker nu ik – tot mijn grote schrik – mijn neus en keel voel opspelen. Ik voel dat ik op het randje van een verkoudheid zit. Dat is niet alleen shit, maar ook nog eens heel slecht qua timing. 

Ik sta op om mijn tanden te poetsen, water te drinken, paracetamol in te nemen en een plasje te plegen. Uiteraard wordt mijn moeder hierdoor wakker. 

Omdat ze jarig is feliciteer ik haar in de keuken, met haar 57e verjaardag.

03:15:

Ik doe mijn oordopjes in mijn oren en begin een vlog van Jamie Li te bekijken. Hij duurt 40 minuten, dus dat is mooi tijd dodend.

04:32:

Het idee van dit artikel schiet mij te binnen en ik begin als een malle te typen. Ondertussen hoor ik het regelmatige gesnurk van mijn moeder. Gelukkig kan zij de slaap blijkbaar wel weer vatten.

04:40:

Ik heb geen zin meer in het bekijken van YouTube video’s. En omdat mijn moeder met een slaapmasker slaapt, druk ik het nachtlampje aan en pak ik mijn boek erbij. Wellicht kan ik na het lezen van een aantal pagina’s de slaap weer vatten.

Ondertussen bedenk ik mij dat ik Laif morgen eindelijk weer zie, na 2 hele dag zonder elkaar gezien te hebben. Althans IRL. Thanks to Technology. Thanks to FaceTime.

05:11:

Ik houd het lezen voor gezien. Ik leg het boek weg, doe mijn bril af, druk het nachtlampje uit en bekijk het zwart van de binnenkant van mijn ogen. Ondertussen negeer ik de behoefte om Laif te appen. Die ligt hopelijk lekker al kwijlend te slapen.

06:15:

Ik schrik wakker van het geluid van mijn moeder d’r wekker. Blijkbaar was ik toch nog even in slaap gevallen.

06:52:

Mijn wekker gaat af en ik druk vastberaden op de snooze knop. Bij het slikken merk ik dat mijn keel helaas weer gevoelig is. En dat baart mij zorgen, zo vlak voor een operatie.

07:12:

Me, myself en m’n dikke dopogen gaan aan de keukentafel zitten. Aangezien ontbijten er vanochtend niet in zit (verplicht nuchter blijven), sip ik langzaam mijn groene cranberry thee naar binnen. Alleen heldere vloeistoffen mag ik voor de operatie tot mij nemen. Ik kijk naar de zooi die ik gecreëerd heb op de keukentafel en ik zie een pakje drinkbouillon liggen. Zal dat ook onder heldere vloeistoffen vallen?

08:13:

Nadat we alles in de auto hebben gepropt, sjezen we hem naar het ziekenhuis. Het is ongelofelijk dat mijn moeder en ik het voor elkaar hebben gekregen om alsnog te laat te komen. Terwijl het letterlijk 2 minuten rijden is…

08:25:

Vijf minuten te laat meld ik mij voor mijn eerste afspraak. Een gesprek met de anesthesioloog.

11:00:

Alle gesprekken, afspraken en overige zaken zijn gebeurd. En nu is het een kwestie van afwachten. Wachten tot het moment dat ik naar de operatiekamer gereden zal worden.

11:47:

Ik krijg te horen dat ik naar de OK gereden kan worden. De zenuwen beginnen spontaan toe te slaan.


En dat was even een kort artikel voor vandaag. Ik heb dit artikel even snel geschreven, dus excuses voor eventuele schrijffouten. Ik zal deze later corrigeren.

Bedankt voor het lezen!

peggyst

 

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: