Hoop

Gedicht | Hoop: de munitie om te vechten.

Op de basisschool was er een periode waarin wij gedichten leerden schrijven. Toen werd mij verteld dat gedichten op verschillende manieren geschreven mogen worden en dat ze niet persé hoeven te rijmen. Nu ik volwassen ben vind ik het leuk om zo nu en dan eens een poging te doen tot het maken van een gedicht. En vandaag heb ik er een geschreven over het onderwerp hoop. Benieuwd?

Gedicht

Hoop:

De ijskoude lucht omringd haar gezicht, terwijl de wind zich door haar haren giert.

Voor heel even voelt ze de storm in zichzelf kalmeren.

Een welkome stilte overspoelt haar.

Voor heel even mindert de achtbaan aan emoties in vaart.

Na een aantal minuten stilte ontstaat er ruimte.

Ruimte om alle gedachten op een rijtje te kunnen zetten.

En terwijl ze voor zich uitstaart, dringt het besef bij haar naar binnen.

Het besef dat hoop niet langer genoeg munitie biedt om te vechten.

Dit besef geeft haar de moed om het een en ander onder ogen te zien.

Dit besef geeft haar de moed om los te laten.

Ze heft haar gezicht, werpt nog een blik over het water.

Waarna ze zich omdraait en wegloopt.

De definitie van hoop:

Volgens het woordenboek kan ‘hoop’ als het volgende worden omschreven:

‘Een zekere mate van verwachting’ (van iets goeds). 

Wikipedia geeft een soort gelijke omschrijving, namelijk:

‘Is de onzekere verwachting dat een bepaalde gewenste gebeurtenis zal plaatsvinden’.

Mijn worsteling met deze emotie:

Hoop is een emotie waar ik een haat/liefde verhouding mee heb. Waarbij ik altijd op zoek ben naar de juiste balans. Want wanneer biedt hoop jou de munitie om te blijven vechten en wanneer slaat dit om in valse hoop? Ik bemerk deze worsteling met name op, op het gebied van mijn gezondheid.

Het is zeker waar dat hoop doet leven en weer een positieve boost kan geven aan je mentale gesteldheid. Maar wanneer deze hoop niet beantwoordt wordt, is de daarbij komende teleurstelling des te groter. En teleurstelling is een emotie die ik zoveel mogelijk probeer te voorkomen in mijn leven. Best lastig, dat geef ik toe en als ik niet uitkijk zou ik daardoor kunnen veranderen in een heel cynisch en negatief persoon.

Ik heb hoop altijd een emotie gevonden voor naïeve mensen, die de realiteit niet onder ogen durven te zien. En toch heb ik bij mijzelf gemerkt dat ik in de afgelopen jaren steeds vaker ‘hoop’ heb gekoesterd. Hoop op een goede uitkomst, dat wij kinderen mogen krijgen of dat het beter wordt in de toekomst. Ben ik daardoor ook een naïeveling? Of is dit een manier om met moeilijk omstandigheden in het leven om te kunnen gaan? Ik weet het eerlijk gezegd niet.

Feitelijk ingesteld:

Wanneer het op mijn gezondheid aankomt probeer ik mij toch voornamelijk te focussen op de feiten. En tòch merk ik dat ik op sommige gebieden de laatste tijd – (on)bewust – een zekere mate van hoop koester. De hoop dat alles toch goed komt. Ik koester met name hoop op het vlak van een toekomstige zwangerschap.

En ook koester ik de hoop dat de ablatie die ik binnenkort moet ondergaan, goed en makkelijk verloopt. Dat de artsen mijn ritmestoornis makkelijk kunnen vinden èn dat ze deze kunnen verhelpen. Is dat nou zoiets als valse hoop? Een beetje wel, denk ik. Ik voel een innerlijke strijd tussen mijn verstand en mijn gevoel. De kans dat het namelijk allemaal makkelijk verloopt is eigenlijk niet zo groot. En tòch omdat er – zij het een hele kleine – kans bestaat dat het allemaal wel goed zal verlopen, ontstaat er ruimte voor hoop en nieuwe munitie om te blijven vechten.

Munitie om een onzekere periode met goede moed aan te gaan. In plaats van deze strijd van tevoren al negatief te beginnen.

Conclusie:

Ondanks dat ik liever vaker geen dan wel hoop koester, heb ik in de praktijk gemerkt dat hoop een positieve uitwerking op mijn mentale gesteldheid kan hebben. Het spreekwoord luidt niet voor niets: ‘Hoop doet leven’. Niet alleen doet hoop leven, het maakt je ook strijdlustig en veerkrachtig. En daar kan niks mis mee zijn.

Tenzij het uiteraard kantelt naar de andere kant van het spectrum en het om valse hoop gaat. Dat is natuurlijk ook niet de bedoeling.

Maar al met al mag je als mens zijnde – naar mijn mening – best hoop koesteren. Zeker wanneer dit een positieve uitwerking heeft op jouw mentale gesteldheid en jouw vechtlust.


Goed dat was mijn gedicht en artikel wat betreft mijn gedachtegang over deze lastige emotie. Zoals je hebt kunnen lezen, is het een emotie waar ik regelmatig mee worstel in mijn leven. En wellicht herken je jezelf hierin? Ik hoop in ieder geval dat je het interessant vond om te lezen en wellicht herken je jezelf hierin.

Bedankt voor het lezen!

peggyst

 

 

 

Benieuwd naar mijn andere pogingen tot het schrijven van gedichten? Klik dan het artikel ‘Balans’ en  het artikel ‘Dear scars‘.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: