therapie

Het leed dat therapie heet…..of toch niet?

Therapie is zo iets waar je naartoe gaat in de hoop dat de therapeut jou kant en klare oplossingen kan geven, die je meteen kunt toepassen en daarmee al jouw problemen zijn opgelost. Althans die hoop en verwachting had ik stiekem wel. Gewoon lekker ‘hands -on’ tips en tricks mee krijgen en gaan met die banaan. Maar…dat liep toch echt iets anders dan ik had gedacht. Dus ben je benieuwd naar hoe het verder is gegaan en of ik überhaupt in therapie ben gebleven?

Eind 2016 vertelde ik in dit artikel al dat het tijd was om mijn ‘mentale gezondheid’ eens onder de loep te nemen. Met name omdat ik het gevoel had vast te zitten in mijn leven. Op advies van mijn vriend ben ik uiteindelijk met frisse tegenzin begonnen met therapie.

Ik ben mijn therapie met meerdere vraagstukken begonnen. Door het niet kunnen werken wist ik niet langer wie ik nou als persoon zijnde was en wat mijn plek binnen de maatschappij was. Ook wist ik niet langer hoe ik van toegevoegde waarde kon zijn, terwijl ik die behoefte wel heel sterk voelde. Kortom, mijn zelfvertrouwen had in de afgelopen jaren een flinke deuk opgelopen en ik hoopte een positiever beeld over mezelf te kunnen krijgen, door de therapie.

Wat ook een grote rol in mijn leven speelde was mijn faalangst.  Aangezien ik ruim 5 jaren niet gewerkt had, werd de drempel om weer eens met iets nieuws te beginnen steeds hoger. Want welk bedrijf wil nou een arbeidsongeschikte werknemer in dienst nemen, die nauwelijks kan werken? Ook merkte ik dat ik bij alle nieuwe ideeën en plannen, mij constant afvroeg of ik het wel zou kunnen. Vragen als: ‘Was ik wel goed genoeg?’, ‘Was ik nog wel slim genoeg?’, schoten constant door mijn hoofd, met als resultaat dat ik een negatief antwoord gaf op beide vragen en mijn zelfbeeld alleen maar negatiever werd. Ik durfde eigenlijk niks meer te proberen, omdat ik van tevoren al bang was om te falen. En dat was niet goed. En daar wou ik zelf ook graag hulp bij.

Inmiddels zijn we ruim 4 maanden verder en ziet mijn leven er een een stuk anders uit. De grootste verandering heeft toch echt wel mentaal plaats gevonden. Ik heb weer een positievere ‘state of mind’ weten te ontwikkelen. En laten we eerlijk zijn, dat is toch echt dé basis die je als mens nodig hebt in je leven.

Nou kan ik je niet exact vertellen wat mijn therapeut mij nou allemaal verteld heeft, simpelweg omdat ik zelf niet weet hoe hij deze verandering bij mij teweeg heeft weten te brengen. Hij heeft mij namelijk geen kant en klare oplossingen gegeven. Maar wat hij voornamelijk heeft gedaan, is mij laten nadenken over bepaalde situaties en belichtte hij vaak ook de andere kant van een situatie. Daar waar ik bv. dacht dat een bepaalde situatie mijn zwakte toonde, liet hij mij de positieve kant van die situatie zien. En dat had ik echt wel nodig. Ik was over bepaalde situaties het vermogen kwijt geraakt, om ook de positieve kanten te vinden.

En wat betreft mijn faalangst. Wat ik met name door de therapie geleerd heb is dat het heel normaal is om in nieuwe situaties onzeker te zijn. Nieuwe situaties gaan vaak gepaard met emoties die voortkomen uit angstgevoelens, bijvoorbeeld onzekerheid. En dat is heel normaal en die gevoelens horen erbij en mogen er ook gewoon zijn. Maar ik weet nu ook dat wanneer ik bijvoorbeeld op level 8,9 of 10 kom qua faalangst, ik beter even kan stoppen waar ik mee bezig ben. Niet omdat ik ervoor wegloop, maar omdat ik op dat moment gewoon vastloop in mijn hoofd. De conclusie die ik eigenlijk getrokken heb is: Als je ergens bang voor bent, moet je het juist doen.o Want door het aangaan van veranderingen en uitdagingen, kun je als mens zijnde alleen maar groeien.

En met al die nieuwe kennis en informatie in mijn achterhoofd, ben ik inmiddels begonnen met vrijwilligerswerk. En ondanks dat ik de training fysiek erg zwaar vond om vol te houden, ben ik erg blij dat het mij toch gelukt is. Ja, ik heb er het een en ander voor moeten laten en ik heb daardoor minder kunnen bloggen, maar  dat moest dan maar even. Stiekem ben ik best trots op mezelf dat ik de stap om vrijwilligerswerk te gaan doen, toch heb genomen. Ondanks mijn onzekerheid, ben ik weer enigszins terug in het gebied waar toch echt mijn hart ligt, en dat is het opkomen voor het belang van het kind. En dát was ik voor de therapie compleet uit het oog verloren.

Dus concluderend kan ik zeggen dat ik van tevoren best opzag tegen het in therapie gaan. Zeker omdat ik er niet van houd om mijn emoties toe te laten. Maar het heeft mij uiteindelijk veel meer gebracht dan ik van tevoren had verwacht of kunnen hopen. Ik kan wel stellen dat ik zonder de therapie nooit aan dit vrijwilligerswerk was begonnen, omdat ik mijn passie compleet uit het oog verloren was. En dàt was absoluut de grootste toegevoegde waarde die ik uit mijn therapie heb gehaald.

therapie


Ik hoop dat je het leuk vond om wat meer over mijn ervaringen over het in therapie gaan te lezen. Mocht je ooit het gevoel hebben vast te zitten in je leven, dan zou ik je het zeker aanraden om eens een gesprek te voeren met een professional. After all, je weet maar nooit wat het je kan opleveren.

Bedankt voor het lezen!

peggyst

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: