kanker

Het ‘K’ woord – Kanker.

Van de een op de andere dag kan het toeslaan. Het ‘K’ woord. Voor de een is het een scheldwoord, voor de ander is het ‘een ver van mijn bed show’, maar dan is er nog de relatief grote groep voor wie het niet langer bij één letter blijft, maar opeens een geheel woord wordt. Kanker.

Het ‘K’ woord

Mijn eerste ervaring met kanker:

Een heftige ziekte. Waar ik van kleins af aan al wel enigszins ‘ervaring’ mee heb. Voor zover ik mij kan herinneren is mijn eerste ervaring met kanker begonnen op de basisschool. Ik lag in het ziekenhuis samen met een jongetje die ook bij mij op school zat. Hij lag in het ziekenhuis omdat hij leukemie had en daarvoor chemotherapie kreeg. Op een gegeven moment werd hij beter verklaard, reed hij vervolgens weer op de skelter rond op het schoolplein en  toen was hij plots was hij opeens dood. Heel apart vond ik dat. Zo apart dat ik hem ongeveer 23 jaar later nog steeds voor de geest kan halen. Rijdend op de blauwe skelter op het schoolplein.

Tijdens de rest van mijn leven kregen verscheidene personen in mijn omgeving kanker. ‘Heftig’, denk je dan. En ook gaat je medeleven uit naar zijn/haar naasten en even later naar zijn/haar nabestaanden.

Een sluwe vos:

En toen kwam de dag dat kanker opeens heel dichtbij kwam. De kanker was zwijgzaam en sluw, langzaam iemand zijn lichaam binnen gedrongen. Besloot om daar een pad van verwoesting achter te laten. Geen rekening houdend met de desbetreffende persoon, geen rekening houdend met het feit dat wij ons hier totaal niet op hebben kunnen voorbereiden. Gewoon, bam! Daar was het. Punt. 

Nu gaat er een enorm langzaam traject aan vooraf, voordat de diagnose ‘kanker’ wordt vast gesteld. Een pijnlijk en heftige periode. Ten eerste voor desbetreffende persoon zelf natuurlijk. Je kan nooit daadwerkelijk begrijpen hoe heftig een bepaalde situatie is, totdat je er zelf doorheen gaat. Maar daarnaast is het ook voor alle naaste familieleden een heftige periode. Met name omdat je als toeschouwer zo weinig voor de desbetreffende persoon kan doen, maar ook door de onzekerheid. Het niet weten wat er nu precies aan de hand is. Het niet weten wat het behandelplan is. Gewoon het niets weten. Het hebben van tiental onbeantwoorde vragen.

Een gesprek:

En dan volgt er een gesprek. Iedereen hoopt op een verlossend gesprek  en een ‘goed nieuws’ gesprek, waarin hoop voor de toekomst wordt uitgesproken. Maar dan opeens gebeurt precies het tegenovergestelde. Er wordt geen hoop voor de toekomst uitgesproken. Woorden als ‘ongeneselijk’ en ‘niet behandelbaar’ worden met al hun lading in de ruimte gegooid. ‘Een kwestie van maanden, geen jaren’ wordt aangegeven. En hoezeer ik mij ook hierop had voorbereid (ik had er zelfs meerdere malen over gedroomd), toch kwam deze diagnose als een bom binnen. Wat nee…als een kernbom. Tranen stromen over mijn gezicht.

‘Waarom huil je Peggy?’ vraag ik mijzelf af. ‘Het is immers niet tegen jou gezegd’. Nee, dat klopt. Maar ik weet als geen ander hoe het is om te horen dat er niks meer voor je gedaan kan worden. Het is een ongeloofwaardig moment. Een moment waarop je je afvraagt, ‘Heeft ze het nou echt tegen mij?!’. ‘Overkomt mij dit nu echt?’. Ja, helaas wel. Daarnaast kan ik het niet bevatten dat het leven zo van het een op het andere moment, zo heftig kan veranderen. Hier was niks tegen te doen. Vragen als: ‘Hoe kan een persoon die zijn hele leven gezond is geweest, dit zomaar opeens overkomen?!’. Wat is het leven toch ontzettend onvoorspelbaar en daardoor ook best eng.

Het is 1 ding om geboren te worden met een bepaalde afwijking. Maar blijkbaar kan iedereen op elk moment in zijn of haar leven ziek worden. Zomaar, uit het niets! En dat vind ik heftig en tegelijkertijd eng om te beseffen. Het is heel anders om zelf ziek te zijn. Dan dat je opeens iemand anders in je directe omgeving ziek ziet worden en te beseffen dat jij niks kan doen. Je kan niet een deel van zijn strijd van hem overnemen. De desbetreffende persoon zal die eenzame momenten die ik ook ken, ook moeten doorstaan. De eenzame momenten waarop je jezelf afvraagt ‘Hoelang houd ik dit nog vol?!’. 

Woensdag 21 januari 2015:

Voor de ene persoon een normale dag, voor de ander zijn of haar verjaardag en voor sommige personen is het een ‘zwarte’ dag. De dag waarop de patient en zijn familie officieel kennis hebben gemaakt met ‘de kanker’. Eigenlijk wil ik ‘de kanker’ een dikke middelvinger geven! Ook wil ik tegen ‘de kanker’ zeggen dat hij moet opdonderen! Maar het zal weinig baten vrees ik. Er worden dagelijks dierbaren afgepakt van ons door kanker, maar de herinneringen aan hen is wat hun zal doen blijven bestaan in ons leven.

Na alles wat wij de afgelopen tijd hebben meegemaakt, is één ding mij ontzettend duidelijk geworden. Niemand weet hoe oud hij of zij zal worden in dit leven, waarbij gezondheid de basis is van het leven. Je leven kan van de een op de andere dag compleet op zijn kop staan. En door alles heen ben ik mij gaan beseffen dat we ontzettend dankbaar moeten zijn voor de tijd die we nu met onze dierbaren hebben. Dus, LEEF NU! Geniet, wees gelukkig en onderneem de dingen die je altijd al hebt willen doen. Zorg ervoor dat wanneer jij verwoestend nieuws te horen krijgt, jij kan zeggen dat je genoten hebt van het leven dat je geleid hebt. Dit wordt absoluut mijn motte dit jaar: Live!


Nou zal ik voor de duidelijkheid aangeven dat er bij mij geen kanker is gediagnostiseerd.

Bedankt voor het lezen.

peggyst

 

 

 

Wil je meer persoonlijke verhalen lezen? Dat kan, klik dan hier.

3 comments

  1. Heart 2 heart: 'R.I.P. Herman'

    […] die diagnose, maar iemand in mijn familie. Het is en blijft een heftige ziekte. Je kunt het artikel hier teruglezen, mocht je benieuwd zijn naar het begin van […]

    Beantwoorden

  2. Heart 2 heart: ‘R.I.P. Herman’ |

    […] die diagnose, maar iemand in mijn familie. Het is en blijft een heftige ziekte. Je kunt het artikel hier teruglezen, mocht je benieuwd zijn naar het begin van […]

    Beantwoorden

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: