Filmrecensie To the bone

Filmrecensie | ‘To the bone’ Netflix filmhuisfilm.

What you crave is the numbing of the thing that you don’t want to feel.

Mijn laatste filmrecensie was die van Wonder Woman en aangezien die al een aantal weken online staat, vond ik het weer eens tijd voor een nieuwe filmrecensie. Dus vandaag heb ik een recensie voor je klaarstaan van de gloednieuwe Netflix film ‘To the bone’, welke nu te zien is op Netflix. Benieuwd naar wat ik van deze film vond?

‘To the bone’: verhaal in het kort

In de dramatische film welke geregisseerd en geschreven is door Marti Noxon, staat de 20-jarige Ellen (gespeeld door Lily Collins) centraal, welke lijdt aan anorexia. Ellen heeft al meerdere herstelprogramma’s doorlopen, helaas allemaal zonder succes. Wanneer haar ouders de wanhoop nabij zijn en haar naar een tehuis sturen welke onder leiding staat van een onconventionele arts (gespeeld door Keanu Reeves), blijkt Ellen verrast te zijn door de regels en haar medepatiënten.

Speelduur: 1 uur en 47 minuten.
Cijfer: IMDb: 7,1

Bekende acteurs schitteren in ‘To the bone’

To the boneLily Collins als ‘Ellen’

Wat goed is om te weten is dat zowel de regisseuse Marti Noxon als Lily Collins beiden oud anorexia patiënten zijn. Ik vond Lily Collins sterk, ontroerend en overtuigend in haar rol. Collins was mij tot nu toe niet erg opgevallen als actrice, maar na haar rol in deze film heeft zij daar zeker verandering in weten te brengen.

To the boneKeanu Reeves als ‘Dr. William Bechham’

Keanu Reeves vond ik verrassend als keuze voor Dr. William Beckham en dat bedoel ik op een positieve manier. Die man heeft inmiddels wel bewezen dat hij een breed spectrum aan rollen aankan. En dat bewijst hij nogmaals in deze film. Dokter Beckham heeft een onconventionele manier van behandelen, wat eigenlijk neer komt op het botweg benoemen van de dingen zoals ze zijn. Niet alleen vond ik dat verfrissend om te zien, ik vond ook dat Reeves dit goed en op een leuke manier heeft weten over te brengen.

To the boneAlex Sharp als ‘Luke’

Het personage ‘Luke’ van Alex Sharp was de jongeman in de film die ook leed aan anorexia. En ik vond de keuze om ook een jongen met anorexia aan het verhaal toe te voegen, ontzettend slim en sterk gedaan. Immers anorexia komt zowel bij  meiden als bij jongens voor. Sharp heeft zijn rol als optimistische Luke heel sterk doch aandoenlijk weten neer te zetten. En ik vond zijn rol erg van toegevoegde waarde binnen het verhaal.

Mijn persoonlijke kritiek- en sterktepunten van ‘To the bone’

Kritiekpunten:

  • Mijn voornaamste en enigste kritiekpunt die ik wil geven aan de film ‘To the bone’ is dat ik het nergens echt schokkend ben gaan vinden. Er waren geen hele heftige scènes, die deze film wat mij betreft wel wat meer had kunnen hebben. De regisseuse is wat mij betreft teveel binnen de lijntjes gebleven, waardoor deze nergens ècht confronterend werd.

Sterke punten:

  • Het sterkste punt van ‘To the bone’ vond ik dat ze heel goed hebben weten over te brengen wat anorexia voor effecten heeft op de omgeving van een patiënt. De wanhoop, vermoeidheid en het gebrek aan controle van de familieleden kwam erg goed naar voren in deze film. En dat vond ik indrukkend om te zien, omdat die kant van een verhaal vaak onder belicht blijft.
  • Wat ik ook ontzettend leuk en sterk gedaan vond, was het feit dat er ook een jongen met anorexia in de film voorkwam. Wanneer wij aan anorexia denken, dan zien we vaak beelden van meiden. Maar anorexia komt helaas ook bij jongens voor, alleen hoor je dit minder vaak. Het feit dat de regisseuse ervoor gekozen heeft om ook 1 jongen centraal te stellen, vond ik dan ook erg slim gedaan.
  • Er is een hoop kritiek op het feit dat de regisseuse Marti Noxon, Lily Collins heeft gecast voor de rol van Ellen. Noxon heeft aangegeven dat zij bij de casting niet op de hoogte was van het anorexia verleden van Collins. Persoonlijk vond ik de keuze voor Collins erg sterk en goed. Juìst als oud anorexia patiënt, kon ze zich goed inleven in dit personage en dat is ook aan haar werk af te zien.
  • Er zitten een aantal scènes in de film die veel onderliggende lading hebben. Sommige scenes lijken wellicht belachelijk, maar zijn vanuit mentaal oogpunt ontzettend belangrijk. En ik vond het mooi om te zien dat daar in ‘To the bone’ de ruimte voor genomen was.

Conclusie:

Ik vond ‘To the bone’ een mooie film om te zien, met name omdat in deze film goed de effecten van een anorexia patiënt op haar/zijn omgeving naar voren kwam. Dat is vaak een kant die ietwat onder belicht blijft, maar desalniettemin niet minder heftig is. En wat dat betreft heeft mevrouw Noxon de spijker op zijn kop weten te slaan. Wat ik ook erg sterk vond was het feit dat naar voren kwam dat anorexia zowel bij meiden als bij jongens kan voorkomen. Ook dat vond ik erg sterk gedaan.

En toch ben ik niet laaiend enthousiast over deze film. Met name omdat de film nergens ècht rauw en puur werd. Noxon is – wat mij betreft – erg in de lijntjes gebleven. Maar wellicht ben ik net ietwat te hard in mijn kritiek. Dit komt echter omdat ik deze film (onbewust) heb vergeleken met de serie ’13 Reasons Why’, welke niet binnen de lijntjes is gebleven. En met de zeer sterke en heftige documentaire ‘Emma wil leven’. Dìe documentaire was zo ontzettend rauw, puur en heftig dat ik daar enorm van onder de indruk ben geraakt. En laat dàt nou net niet gelukt bij ‘To the bone’.

Ik geef deze film dan ook:

To the bone

 

(3,8 van de 5 sterren).

 

Dit omdat ik het schrijfwerk van de regisseuse goed vond en ook het acteerwerk van de hoofdrolspelers vond ik erg geloofwaardig en prettig om naar te kijken.

               * Einde filmrecensie*

Bekijk zeker ook mijn andere filmrecensies.

Follow on Bloglovin

En dat was het weer voor vandaag. Ik ben benieuwd of jij deze film al hebt gezien? En zo ja, wat vond je ervan?

Bedankt voor het lezen!

peggyst

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: