broer

Een ode aan ‘mijn grote broer’.

Bonjour! Comment allez-vous? Ja, ik probeer mijn Frans weer wat op te krikken, aangezien wij hoogstwaarschijnlijk naar Frankrijk op vakantie gaan. Maar goed, dat terzijde.

Vandaag ga ik het even over een hele andere boeg gooien, want er komt namelijk geen outfit post of ander oppervlakkig artikel online vandaag. Nee, vandaag wordt het persoonlijk. Vandaag deel ik een van mijn grootste en moeilijkste verliezen in het leven. Namelijk het overlijden van mijn neef Rodney. Een gebeurtenis in mijn leven die op allerlei vlakken een diepe indruk heeft achtergelaten.

Een ode aan mijn grote broer:

Het was nog ontzettend vroeg in de ochtend, dus hij liet mij lekker doorslapen. Ik was de avond daarvoor naar mijn moeder gegaan, om daar te blijven slapen. Wanneer mijn wekker om 07:00 begint te blèren, stap ik met dikke ogen van mijn matras af. Ik doe mijn slaapkamerdeur open en luister naar alle geluiden die mij tegemoet komen. Ik loop naar de andere slaapkamer en mompel iets wat op ‘goedemorgen’ moet lijken. Hij kijkt me lachend aan en zegt: ‘Haha, je lag nog zo lekker te slapen, dat ik je maar gelaten heb’. Ik lach duf terug. Er knaagt iets aan mij. Dat eenzame gevoel dat ik altijd krijg wanneer familie weer vertrekt, begint weer omhoog te borrelen.

Rond 08:00 uur staan alle koffers buiten en loopt hij naar buiten. Bij de deur draait hij zich nog een keer om en roept: ‘Het was gezellig man! M’n vrouw gaat me niet meer herkennen, zo dik ben ik geworden’. Ik moet lachen en kijk naar zijn inderdaad stevig gegroeide buik. Tja, mijn moeder kan nou eenmaal lekker koken. Er wordt geroepen dat hij moet opschieten. ‘Ik ga je missen mang’ en hij draait zich om.  Ik realiseer me dat ik ben vergeten om te zeggen hoe erg ik hem ook ga missen. En op dat moment weet ik niet dat het de laatste keer zou zijn dat ik hem zou zien, horen of spreken.

Tot op de dag van vandaag mis ik hem. Rodney, mijn neef. Mijn grote irritante, maar oh zie lieve neef. Ik heb genoten van de twee weken vakantie, die hij hier in Nederland heeft doorbracht. In die tijd was dat  kleine holle gevoel in mijn leven, opgevuld. Ik merkte hoe fijn het is om familie om je heen te hebben. Je eigen familie, niet die van je vriend of van vriendinnen. Maar die van mijzelf.  Mijn eigen vlees en bloed. Mijn neef heeft zich in korte tijd weten te ontpoppen tot mijn grote broer, die een gave had om de vinger op de zere plek te leggen bij mij en dat zonder oordeel. Hij zag mij èn hij leerde mij dat ik goed genoeg ben, precies zoals ik ben.

broer

 

Held:

Als ik iemand als held mag bestempelen, dan is dat voor mij persoonlijk mijn neef Rodney. Rodney, die mijn opa uit een brandend huis probeerde te redden met gevaar voor eigen leven. Dat hem helaas ook fataal is geworden. En dat dit alles 1 dag nadat ik ze voor het laatst gezien had gebeurde, maakte alles nog heftiger en onrealistischer.

Nog nooit had ik een overlijden en verlies zo heftig meegemaakt. Nog nooit had ik rouw zo diep in de ogen gekeken of überhaupt echt in de ogen aangekeken. Er waren tot dusver best een aantal mensen in mijn omgeving overleden. Maar geen enkel overlijden trof mij zo, als dat van mijn neef en opa. De manier waarop zij beiden zijn overleden, dat gun je niemand. En al helemaal niet deze 2 prachtige mensen in mijn leven.

Ik ben helaas mijn neef, mijn buddy, mijn homeboy, mijn grote broer kwijt. Als hij nog geleefd had, was hij absoluut mijn getuige geweest op mijn bruiloft. Maar het heeft helaas niet zo mogen zijn.

Maar door de jaren heen ben ik er achter gekomen, dat het waar is wat men zegt. Namelijk dat  tijd een hoop wonden heelt.  Inmiddels zijn we ruim 7 jaren verder en ik mis mijn neef nog steeds heel erg, maar ik denk er niet meer elke dag aan. Ik heb het een plekje gegeven in mijn hart, in mijn leven. In de wetenschap dat we elkaar ooit weer zullen ontmoeten.


Zo, dat was het weer. Een beladen artikel, dat weet ik. Ik zag er ook een beetje tegenop om dit artikel te schrijven, omdat er veel emoties bij komen kijken. Maar ik kan mijn leven niet beschrijven, zonder dit deel ook te benoemen.

Ik hoop dat je het mooi vond om te lezen.

Liefs, Peggy.

2 comments

  1. Els

    Mooi geschreven

    Beantwoorden

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: