acceptatie

Acceptatie | En waarom het een werkwoord is.

Je kunt je vast nog wel herinneren dat ik een aantal weken geleden een citytrip naar Parijs heb gemaakt, samen met mijn vriendlaif. En ondanks dat ik het leuk vond om Parijs een keer gezien te hebben, zat er toch een grauw randje aan deze reis voor mij. En vandaag wil ik het graag met je hebben over acceptatie en waarom het een werkwoord is.

Parijs

Ja, ja ik hoor je al denken: ‘Komt ze weer met haar Parijs gemekker‘. Haha, maar toch wil ik het hier nog even graag over hebben, omdat ik deze reis mij het een en ander heeft geleerd.

In Parijs werd ik namelijk opnieuw geconfronteerd met mijn fysieke beperkingen. Ondanks dat ik gewend ben aan het leven met beperkingen, zijn deze in mijn dagelijks leven niet erg aanwezig omdat ik alles in mijn leven op mijn beperkingen heb afgestemd. Zo heb ik een auto, een invalidenparkeerkaart, een elektrische fiets, allemaal dingen die mijn dagelijks leven makkelijker maken. In Parijs was dit uiteraard niet het geval en daardoor vielen mij mijn fysieke beperkingen opnieuw op. En dat vond ik lastig. Ik voelde een hoop emoties bij mezelf naar boven komen. Van boosheid, frustratie, tot aan onmacht. Ik was boos op het feit dat ik op mijn 30ste in een rolstoel moest zitten om van punt A naar punt B te kunnen komen, om mijn energie te besparen. Boos op het feit dat ik niet als ieder ander gezond persoon stukken kon lopen en daardoor kon gaan en staan waar ik maar wou.

Ook voelde ik een bepaalde bitterheid ten opzichte van mijn liefde voor reizen. Deze kreeg in Parijs  een flinke reality check. ‘Hoe wil jij in hemelsnaam de wereld zien, terwijl je niet eens een  normale wandeling kan maken’, hoorde ik een stem mijn liefde voor reizen belachelijk maken. ‘Je bent andere mensen alleen maar tot last’, ging de stem vastberaden door. En terwijl ik dit allemaal in mijn hoofd hoorde, vielen de tranen er aan de buitenkant uit. Tranen die mijn onmacht, boosheid en eenzaamheid weerspiegelden.

Ondanks dat ik uiteindelijk alles wel weer heb kunnen relativeren, had mijn mentale gesteldheid toch een knauw gekregen. Nee, laat ik het anders zeggen. Mijn acceptatie had een knauw gekregen. Ik was in een paar uren tijd weer een aantal stappen terug gezet in mijn acceptatie proces.

Acceptatie:

Acceptatie komt je niet spontaan aanvliegen, het is niet een kwestie van een knop om en je hebt jouw situatie geaccepteerd. Acceptatie is een proces waarbij je een aantal stappen/stadia moet doorlopen. Deze stappen zijn: ontkenning, boosheid, vechten/onderhandelen, depressie en acceptatie. Al deze stappen bij elkaar zijn het acceptatieproces.

Acceptatie is daarom dan ook werkwoord. Het kan ook voorkomen dat jij jouw situatie hebt leren accepteren, maar door een bepaalde gebeurtenis (in mijn geval Parijs) kom je weer terecht in een aantal voorlopende fases van acceptatie, bijvoorbeeld boosheid of het willen vechten tegen een bepaalde situatie.

Ondanks dat ik mijn medische situatie in de kern goed had geaccepteerd, werd ik dus in Parijs toch weer enorm met mijn fysieke beperkingen geconfronteerd. En dat zorgde ervoor dat ik opnieuw door een aantal fases van het acceptatieproces heen moest. Ik moest opnieuw mijn situatie leren accepteren. En dat was mentaal gezien best moeilijk, op dat moment. Maar omdat ik al eerder dit proces had doorlopen en omdat ik de kern van mijn situatie al geaccepteerd had, merkte ik dat ik deze keer iets sneller door dit proces heen kon.

Ik kon dus iets sneller mijn situatie accepteren voor wat het was. Ook al had ik daar wel even wat tijd voor mezelf nodig en kwamen er een hoop tranen bij kijken, uiteindelijk kon ik het een plekje geven en mijn situatie accepteren voor wat het was. En hierdoor ontstond er ruimte om te kijken naar praktische oplossingen, die beter pasten bij mijn fysieke beperkingen. Zo zijn wij bv. de derde dag in Parijs niet meer met de metro gaan reizen, maar hebben we de bus gepakt. Een oplossing die veel beter paste bij mijn fysieke beperkingen. Hierdoor ontstond er ook weer ruimte om ook weer te kunnen genieten van mijn/onze reis.

Brendon Burchard:

Toen ik onlangs een video van Brendon Burchard over ditzelfde onderwerp hoorde, vielen er een hoop puzzelstukjes voor mij – weer – op zijn plaats. Zo zei hij bijvoorbeeld het volgende in zijn video:

‘Acceptatie staat los van goedkeuring’.

En die kwam recht bij mij binnen. Acceptatie heeft te maken met het vrede sluiten met een bepaalde situatie, zelfs wanneer je deze situatie niet leuk vindt en al helemaal wanneer je niks kan veranderen aan jouw situatie. Dat betekent niet dat je opgeeft of je gewonnen geeft. Nee, totaal niet. Dat betekent dat je ruimte creëert voor de positieve gedachten, gevoelens en gebeurtenissen.

Het feit dat ik accepteer in een rolstoel te moeten zitten om van punt A naar punt B te kunnen komen, wil niet zeggen dat ik het leuk vind om in een rolstoel te moeten zitten. Het betekent alleen dat ik mij niet langer afzet tegen een situatie waarin ik toch niets kan veranderen op dat moment. Het is nou eenmaal zo dat ik bepaalde fysieke beperkingen heb en daar moet ik mee om leren te gaan, ook wanneer ik op vakantie ben. Zo simpel is het. En door het accepteren van een bepaalde situatie, ontstaat er weer ruimte om te genieten.

Een groot deel van mijn blogpost van vandaag is geïnspireerd op de bovenstaande video. Het is een video met een ontzettende sterke boodschap en daar wou ik graag wat mee doen. Ik raad je dan ook zeker aan jezelf even de tijd te gunnen om deze video te bekijken. Zeker wanneer je nog middenin je acceptatieproces zit, is dit een video die jou wellicht wat ondersteuning kan bieden.


Goed, dat was het weer voor vandaag. Acceptatie is en blijft een lastig gegeven en er kunnen gewoon momenten voorkomen waarin je een geaccepteerde situatie toch weer lastig gaat vinden. En dat is heel normaal.

Ik hoop dat je het leuk vond om te lezen en hopelijk heeft het het jou ook wat positiviteit en inspiratie kunnen geven.

peggyst

4 comments

  1. Emily

    Ik weet dat dit een oude blogpost is van je, maar ik kwam ‘m tegen toen ik op je blog rond keek en het raakte me. Ik ben zelf in augustus naar Parijs geweest en voor mij was het ook vreselijk confronterend om te merken hoe weinig mijn lijf aan kan.

    Dit stukje: “‘Hoe wil jij in hemelsnaam de wereld zien, terwijl je niet eens een normale wandeling kan maken’, hoorde ik een stem mijn liefde voor reizen belachelijk maken. ‘Je bent andere mensen alleen maar tot last’, ging de stem vastberaden door. ”

    Raakt mij enorm. Het is zo herkenbaar voor mij.

    Je hebt het heel mooi omschreven. Ik hoop dat acceptatie steeds makkelijker wordt voor je.

    Beantwoorden

    1. PeggyST

      Hi Emily, wat leuk dat je even een kijkje hebt genomen op mijn blog 👍🏾😃. Eigenlijk is het best jammer dat mijn artikel zo herkenbaar voor je is..

      Ik heb mijn situatie gelukkig vrij goed geaccepteerd. Alleen is en blijft acceptatie een werkwoord en komt en gaat het met tijden. Zeker op momenten dat ik zelf tegen mijn fysieke beperkingen loop, dan kan ik nog steeds oprecht balen van de situatie. Maar gelukkig komt het niet vaak meer voor.

      En hoe zit het bij jou? Heb jij jouw situatie kunnen enigszins kunnen accepteren?

      Liefs, Peggy 🤓.

      Beantwoorden

      1. Emily

        Fijn dat je er zo mee om kan gaan. 🙂
        Bij mij wisselt het heel erg. Ik denk dat dit ook vooral komt omdat ik jarenlang geen diagnose heb gehad en nu ook nog steeds niet weet wat er *precies* mis gaat in mijn lijf, ik geen behandeling kan krijgen en geen idee heb hoe de toekomst eruit ziet met mijn ziekte.
        Het gaat wel steeds beter. Maar het komt nog wel te vaak voor dat ik me erg wanhopig en boos voel.

        Beantwoorden

        1. PeggyST

          Ik kan mij voorstellen dat je je daarover frustreert en boos over voelt. En af en toe mogen die gevoelens er ook zijn, dat hoort simpelweg bij het leven. Niemand kan altijd maar positief zijn en gelukkig hoeft dat ook niet! Zolang je daarna maar op de een of andere manier weer verder kunt, op een positieve manier.

          Beantwoorden

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: